Trzymała filiżankę tak, jakby to ją podtrzymywało.
„Praktyka twojego ojca stała się agresywna. Kiedy wniesiono pozew o błąd w sztuce lekarskiej, panika była… wszędzie”.
„Artur za wszelką cenę chciał utrzymać na powierzchni swojego najstarszego przyjaciela i partnera”.
Wzięła łyk.
„Około dwa miesiące przed złożeniem przeciwko tobie pozwu, przyniosłem dokumenty do biura Arthura”.
„Drzwi były uchylone.”
„Słyszałem, jak rozmawiali.”
Podniosła na mnie wzrok.
„Słyszałem, jak twój ojciec powiedział: «Musi być coś, co możemy wykorzystać. Ona zawsze była słabym ogniwem emocjonalnym. Możemy to ująć jako zaniepokojenie»”.
Zrobiło mi się niedobrze.
Eleanor kontynuowała, niewzruszona.
„Artur powiedział: »To ryzykowne, Robercie. Jeśli ona będzie walczyć…«”
„A twój ojciec mu przerwał.”
„Ona nie będzie walczyć. Ona nigdy nie walczy. Podda się”.
Głos Eleanor pozostał spokojny, ale w jej oczach można było dostrzec współczucie.
„A kiedy już będziemy mieli kuratelę”, powiedział twój ojciec, „możemy po cichu ją zlikwidować. To wystarczy, żeby załatwić sprawę i wszystko zrefinansować. Musimy tylko, żeby sąd przychylił się do jej stanowiska”.
Słowa te zawisły w pachnącym powietrzu herbaciarni.
Brzydki.
Dokładny.
Potwierdzenie zębami.
Nie chodziło tylko o kontrolę w jakimś niejasnym, emocjonalnym sensie.
To był przemyślany plan.
Użyj mnie jako finansowej drogi ewakuacyjnej.
Moją rzekomą słabością był kamień węgielny.
Eleanor spojrzała na mnie, jakby chciała cofnąć to, co usłyszała.
„Przykro mi, moja droga” – powiedziała. „Kiedy przeczytałam ten artykuł i zobaczyłam, jak bardzo się mylili co do ciebie, nie mogłam milczeć”.
„Złożyłam już zeznania śledczemu” – dodała. „Ale chciałam, żebyś usłyszał je ode mnie”.
„Nie byłaś po prostu córką, którą źle rozumieli”.
Zniżyła głos.
„Byłeś celem.”
