Dodałem jeszcze jeden wers: ZNAJDŹ DZIŚ COŚ MAŁO, CO MOŻESZ POKOCHAĆ.
Około południa uwielbiałam dwa dojrzałe pomidory, śmiech nieznajomego na targu rolnym i dźwięk nowej książki, która wydaje się, gdy ją otwierasz, a jej grzbiet przypomina sobie, że powinna się wyginać.
O zmierzchu poszedłem na cmentarz z dwoma składanymi krzesłami. Ustawiłem jedno przy nagrobku Dawida, a drugie przy moim, tym, do którego dotrę pewnego dnia, kiedy już zapracuję na to życie. Usiadłem na krześle, nie wpisując jeszcze swojego nazwiska, i opowiedziałem mu o dzisiejszej liście. Potem wróciłem do domu, w którym światło się dla mnie pali, bo płacę rachunek i bo światło dzienne nic nie kosztuje.
Czasem sprawiedliwość wygląda jak młotek. Czasem jak formularz bankowy. A czasem jak cichy pokój z twoim nazwiskiem w akcie własności i miską brzoskwiń, które powoli przechodzą w słodycz na blacie. Nie będę kłamał i mówił, że zemsta nigdy nie przyszła mi do głowy. Ale coś większego: życie bez nikogo, kto nazwałby moje istnienie komplikacją.
Więc teraz tu mieszkam. Jeśli mnie słuchacie, a wiem, że niektórzy z was słuchają, bo piszecie do mnie i mówicie, skąd jesteście, mam nadzieję, że znajdziecie swoją huśtawkę na werandzie. Może to nie dom. Może pokój, krzesło przy oknie, albo kąt w bibliotece, który zna wasze imię. Ale znajdźcie ją. Zatrzymajcie się tam. Zostawcie światło dla siebie. Mój syn dał mi klucz. Używam go.
A kiedy drzwi są otwarte i masz coś, czym możesz się podzielić, nie głodując, podziel się tym. Zapal komuś innemu światło. Tak wygrywamy bez liczenia punktów.
