Poruszali się szybciej, niż się spodziewałem, co oznaczało, że brakowało mi czasu na zebranie dowodów.
Gdyby dr Harrison stwierdził moją niepoczytalność, Jared mógłby w ciągu kilku dni przenieść mnie do Milbrook Manor.
Tej nocy, po tym jak Jared zasnął, wyślizgnąłem się z łóżka i ostrożnie zszedłem na dół do jego gabinetu. Używając małej latarki, którą schowałem w kieszeni szlafroka, zacząłem systematycznie przeszukiwać każdą szufladę, każdy plik, każdą przestrzeń, w której mógł ukryć dodatkową dokumentację.
To, co znalazłem, było gorsze niż cokolwiek, co Spencer i ja mogliśmy sobie wyobrazić.
W zamkniętej szufladzie, otwartej techniką spinki do włosów, której nauczył mnie wcześniej Spencer, odkryłem kompletną dokumentację mojego zdrowia psychicznego, sięgającą sześciu miesięcy wstecz. Szczegółowe notatki o moich rzekomych epizodach dezorientacji, lukach w pamięci, które nigdy nie miały miejsca, i wybuchach agresji, których nigdy nie miałem.
Wszystko zostało starannie udokumentowane odręcznie przez Jareda, z podaniem dat, godzin i świadków.
Marcus najwyraźniej pomagał mi w dokumentacji, dostarczając dowodów potwierdzających pogarszający się stan mojego zdrowia.
Z akt wynika, że w ciągu ostatniego miesiąca zdarzyło mi się trzy razy zachowywać się agresywnie i nieracjonalnie, grożąc Jaredowi i Marcusowi kuchennymi nożami.
Była to czysta fikcja, ale fikcja skrupulatnie skonstruowana, którą niezwykle trudno byłoby obalić.
Znalazłem korespondencję z Milbrook Manor sprzed czterech miesięcy, zawierającą szczegółowy plan opieki i ustalenia finansowe. Sama początkowa wpłata wyniosła pięćdziesiąt tysięcy, a kolejne opłaty miesięczne wynosiły osiem tysięcy.
Jared już podpisał umowy.
Jednak plik zatytułowany „Oś czasu” zmroził mi krew w żyłach.
Faza pierwsza: ustalenie wzorca pogorszenia funkcji poznawczych poprzez dokumentację i zeznania świadków. Status: zakończony.
Faza druga: ocena medyczna potwierdzająca diagnozę demencji. Status: planowany na 15 grudnia.
15 grudnia. Jutro.
Faza trzecia: hospitalizacja w trybie nagłym po epizodzie przemocy. Status: przygotowany.
Faza czwarta: przeniesienie do ośrodka opieki długoterminowej. Status: przygotowania zakończone.
Faza piąta: dostęp do spadku i świadczeń z ubezpieczenia. Status: w toku.
Dochód z ubezpieczenia.
Przekartkowałam kolejne strony, aż znalazłam to, czego szukałam – polisę na życie, o której istnieniu nie wiedziałam, wykupioną na moje nazwisko osiemnaście miesięcy temu. Beneficjentem był mój „ukochany mąż”, Jared, a wypłata wyniosła milion.
Trzęsły mi się ręce, gdy fotografowałem każdą stronę małym aparatem cyfrowym, który dał mi Spencer.
Jared nie planował po prostu umieścić mnie w Milbrook Manor.
Zaplanował, że tam umrę – sprawiając, by wyglądało to na naturalny ciąg tragicznej choroby, podczas gdy on sam zgarniał mój spadek i pieniądze z ubezpieczenia.
Łącznie trzy miliony. Wystarczająco dużo, żeby spłacić długi hazardowe i zapewnić sobie wygodną emeryturę.
Ostatnim dokumentem w aktach był szkic mojego nekrologu napisany starannym charakterem pisma Jareda.
Lorine Margaret Holloway odeszła spokojnie w dniu, który zostanie wkrótce ustalony, po odważnej walce z wczesną demencją. W chwili śmierci otaczała ją miłość i otrzymała najlepszą możliwą opiekę.
Siedziałam na fotelu w jego biurze, otoczona dowodami najbardziej wymyślnej zdrady, jaką mogłam sobie wyobrazić, i poczułam, jak coś we mnie całkowicie pęka.
Nie mój duch, który z każdym objawieniem stawał się silniejszy.
Zniszczeniu uległa ostatnia pozostałość po kobiecie, która wierzyła w dobroć swojego małżeństwa, która powierzyła mężowi swoje życie, która była gotowa przymknąć oko na drobne okrucieństwa, aby zachować pokój.
Ta kobieta odeszła na zawsze.
Na jej miejscu był ktoś twardszy, mądrzejszy i o wiele bardziej niebezpieczny.
Sfotografowałem wszystko, skopiowałem, co mogłem, i odłożyłem pliki dokładnie tam, gdzie je znalazłem. Potem wróciłem na górę, żeby położyć się obok mężczyzny, który planował moje morderstwo – i spędziłem pozostałe godziny do świtu, planując jego zniszczenie.
Wizytę u doktora Harrisona zaplanowano na godzinę 14:00 następnego popołudnia.
Miałam mniej niż dwanaście godzin, żeby przygotować się do największego spektaklu mojego życia – spektaklu, który miał zadecydować o tym, czy wyjdę z jego gabinetu jako wolna kobieta, czy zostanę wysłana do prywatnego ośrodka, gdzie powoli i po cichu zniknę.
Ale Jared popełnił jeden poważny błąd w swoim misternym planie.
Niedocenił kobiety, z którą był żonaty przez trzydzieści cztery lata.
Myślał, że ma do czynienia z zagubioną, przestraszoną ofiarą, która po cichu podda się koszmarowi, jaki dla niej zgotował.
Miał właśnie odkryć, jak bardzo się mylił.
Leżąc w łóżku i słuchając jego spokojnego oddechu, uśmiechałam się w ciemności.
Jutro miał być dniem, w którym Jared dowiedział się, że jego żona jest o wiele groźniejsza, niż kiedykolwiek sobie wyobrażał.
I w przeciwieństwie do jego starannie udokumentowanej fikcji, moja zemsta będzie bardzo, bardzo realna.
Gabinet dr. Harrisona był dokładnie taki, jakiego się spodziewałem – mahoniowe meble i drogie dyplomy, zaprojektowane tak, by emanować autorytetem i zaufaniem. To było miejsce, do którego rodziny przyprowadzały swoich bliskich, by otrzymać druzgocące diagnozy, stawiane z profesjonalnym współczuciem.
Nie spodziewałam się, że będzie wyglądał tak młodo — miał pewnie nie więcej niż czterdzieści lat — i że będzie miał tak wielką ambicję, która sprawiała, że był niebezpieczny.
Jared siedział obok mnie w gabinecie, odgrywając rolę zatroskanego męża z wdziękiem, który przyprawiał mnie o dreszcze. Jego dłoń spoczywała opiekuńczo na moim kolanie, gdy z wystudiowanym smutkiem odpowiadał na pytania dr Harrisona dotyczące moich ostatnich epizodów.
„Zamieszanie zaczęło się jakieś trzy miesiące temu” – wyjaśnił Jared głosem pełnym udawanego żalu. „Na początku drobiazgi. Zapominała o naszych rozmowach, traciła poczucie czasu, gubiła się, jadąc do miejsc, do których jeździła od lat”.
Doktor Harrison skinął głową ze współczuciem i zanotował coś w tym, co uznałem za moją nową dokumentację medyczną.
„A te agresywne napady… zaczęły się niedawno. Mniej więcej miesiąc temu znalazłem ją w kuchni o drugiej w nocy, trzymającą nóż i upierającą się, że w naszym domu byli obcy. Kiedy próbowałem ją uspokoić, zaczęła mi grozić”.
To był mistrzowski występ, pełen szczegółowych szczegółów, których trudno byłoby podważyć.
Fakt, że nic z tego nigdy się nie wydarzyło, był nieistotny. Jared tworzył zapis, który miał potwierdzić to, za co dr Harrison już otrzymał zapłatę.
„Pani Holloway” – dr Harrison zwrócił się do mnie z protekcjonalną delikatnością, jaką zazwyczaj okazuje się dzieciom i osobom upośledzonym umysłowo – „czy może mi pani powiedzieć, który to rok?”
To był ten moment — moment, w którym musiałam zdecydować, jak daleko mogę się posunąć w swoim występie.
Gdybym wydawał się zbyt kompetentny, dr Harrison nie miałby podstaw do postawienia diagnozy, której spodziewał się Jared. Ale gdybym wydawał się zbyt upośledzony, mógłbym zostać natychmiast zabrany, zanim zdążyłbym zrealizować swój plan.
Pozwoliłam, aby na mojej twarzy pojawił się wyraz zmieszania, jakby samo pytanie było dla mnie trudne do przetworzenia.
„Rok… to… nie jestem pewien. Tysiąc dziewięćdziesiąty coś.”
Dłoń Jareda zacisnęła się na moim kolanie. Nie był to gest pocieszenia, lecz sygnał satysfakcji.
Z jego perspektywy moje zamieszanie było jak najbardziej na miejscu.
„Czy może mi Pan podać nazwisko obecnego prezydenta?”
Spojrzałam bez wyrazu na doktora Harrisona, po czym spojrzałam na Jareda, jakbym szukała pomocy.
„Ja… jest prezydent czego?”
Doktor Harrison wymienił znaczące spojrzenia z moim mężem.
„Pani Holloway, czy wie pani, gdzie teraz jest?”
„Myślę… czy to jest szpital?”
Pozwoliłem, aby mój głos przybrał drżący ton kogoś naprawdę zdezorientowanego i przestraszonego.
„Jared powiedział, że idziemy na zakupy, ale to nie wygląda jak sklep. Chcę już iść do domu. Nie podoba mi się tu.”
Potem nastąpiła godzina testów psychologicznych, które oblałem z dokładnie obliczoną precyzją.
Nie potrafiłem zapamiętać trzech prostych słów po pięciu minutach. Nie potrafiłem narysować tarczy zegara z cyframi we właściwych miejscach. Denerwowałem się, gdy proszono mnie o wykonanie podstawowych działań arytmetycznych, twierdząc, że liczby straciły sens.
Przez cały ten czas Jared siedział obok mnie jak oddany mąż, obserwując tragiczny upadek żony. Gdy go o to poproszono, udzielał mi dodatkowych informacji o moim stanie zdrowia, a każda kolejna była bardziej bolesna od poprzedniej.
Według niego, nocami włóczyłem się po okolicy, zapominałem wyłączać sprzęty AGD i stawałem się agresywny, gdy zwracano mi uwagę na oczywiste błędy.
„Najtrudniejsze” – powiedział Jared doktorowi Harrisonowi, podczas gdy ja siedziałem, gapiąc się bezmyślnie w ścianę – „jest to, że ona wciąż ma chwile jasności. Chwile, kiedy wydaje się prawie taka sama jak dawniej. Ale zdarzają się coraz rzadziej”.
Doktor Harrison skinął głową ze zrozumieniem.
„To bardzo typowe dla wczesnego stadium demencji. Postęp nie zawsze jest liniowy”.
Wczesne stadium demencji.
I oto była. Diagnoza, która miała zniszczyć mi życie – postawiona z tym samym swobodnym profesjonalizmem, z jakim ktoś mógłby rozmawiać o pogodzie.
„Jakie mamy możliwości?” – zapytał Jared, starannie modulując głos, by przywołać na myśl człowieka zmagającego się z niemożliwymi wyborami.
„Biorąc pod uwagę nasilenie objawów i udokumentowane epizody przemocy, zdecydowanie zalecam natychmiastową opiekę w ośrodku stacjonarnym. Pacjenci na tym etapie często korzystają ze zorganizowanego środowiska z całodobową opieką.”
„Masz na myśli dom opieki?”
„Coś bardziej wyspecjalizowanego. Jest znakomity ośrodek o nazwie Milbrook Manor, który zajmuje się konkretnie przypadkami takimi jak pańska żona. Mają doświadczenie z pacjentami wykazującymi agresywne tendencje w połączeniu z pogorszeniem funkcji poznawczych”.
Poczułem dreszcz autentycznego przerażenia, gdy pułapka zamknęła się wokół mnie z chirurgiczną precyzją. Wszystko przebiegało dokładnie według harmonogramu Jareda.
Za niecałą godzinę dr Harrison miał podpisać dokumenty, które dawałyby Jaredowi prawne upoważnienie do przewiezienia mnie do Milbrook Manor wbrew mojej woli.
Ale miałam jedną przewagę, o której żadne z nich nie wiedziało: mały dyktafon cyfrowy ukryty w mojej torebce, który zapisywał każde słowo.
„Panie doktorze” – powiedziałem nagle, a mój głos nabrał tak rozpaczliwej jasności, że obaj mężczyźni odwrócili się w moją stronę. „Muszę panu powiedzieć coś ważnego”.
Dłoń Jareda zacisnęła się na moim ramieniu, jego palce wbiły się w nie tak mocno, że powstały siniaki.
„Lorine, kochanie, jesteś zdezorientowana.”
„Nie” – upierałam się, odsuwając się od niego z większą siłą, niż się spodziewał. „Nie jestem zdezorientowana. Nie w tej sprawie, doktorze. Mój mąż dosypuje mi do jedzenia jakieś rzeczy. Tabletki, które powodują, że czuję się senna i dziwnie”.
Wyraz twarzy doktora Harrisona się nie zmienił, ale dostrzegłem ledwo zauważalne spojrzenie, jakie wymienił z Jaredem.
„Pani Holloway, myśli paranoidalne są bardzo częste u pacjentów z Pani chorobą. Poczucie, że bliscy próbują Panią skrzywdzić, jest w rzeczywistości jednym z klasycznych objawów postępującej demencji”.
„To nie jest paranoja, jeśli to prawda” – powiedziałam, drżącymi rękami sięgając do torebki. „Mam dowód”.
To, co wyciągnąłem, nie było dyktafonem – który na razie musiałem trzymać w ukryciu – lecz plastikową torbą zawierającą pigułki, które Spencer przeanalizował.
Położyłem go na biurku doktora Harrisona z satysfakcjonującym hukiem.
„To są witaminy, które mój mąż podawał mi każdego ranka przez ostatni miesiąc. Przebadałam je w niezależnym laboratorium. Zawierały środki uspokajające i hamujące funkcje poznawcze, które wywoływały dokładnie te objawy, które pani dokumentowała”.
Nastała cisza tak absolutna, że słyszałem szum klimatyzacji w ścianach.
Twarz Jareda zbladła, a doktor Harrison wpatrywał się w saszetkę tabletek, jakby była jadowitym wężem.
„Lorine” – powiedział ostrożnie Jared – „gdzie zrobiłaś te testy na te pigułki? Byłaś ze mną w domu każdego dnia”.
„Nie codziennie, Jared. Nie co godzinę. I nie jestem tak zdezorientowany, jak ci się wydawało”.
Wstałem z krzesła, czując się pewniej i jaśniej niż od miesięcy. Mgła, która od tygodni spowijała moje myśli, w końcu się rozwiała, zastąpiona krystaliczną jasnością, która sprawiała, że wszystko stawało się ostre i jasne.
„Doktorze Harrison” – kontynuowałem – „jestem ciekaw jednej rzeczy. Ile mój mąż zapłacił panu za postawienie dziś konkretnej diagnozy? I jak długo współpracuje pan z Milbrook Manor, dostarczając im pacjentów, których rodziny chcą, żeby… zniknęli?”
Profesjonalny spokój doktora Harrisona na chwilę się załamał – na tyle długo, że dostrzegłam kryjące się pod nim poczucie winy i strachu.
„Pani Holloway, myślę, że ma pani kolejny epizod. Może powinniśmy kontynuować tę ocenę innym razem, kiedy poczuje się pani lepiej”.
„Czuję się doskonale uspokojony, dziękuję. Nie czuję jednak cierpliwości”.
Ponownie otworzyłam torebkę i tym razem wyciągnęłam mały dyktafon cyfrowy, kładąc go obok torebki na tabletki na jego biurku.
„Nagrywałem całą tę rozmowę, Doktorze. Każde słowo – łącznie z pańską rekomendacją przeniesienia mnie do placówki, z którą ma pan powiązania finansowe, w oparciu o diagnozę, którą pan postawił, zanim mnie pan poznał”.
Jared rzucił się na dyktafon, ale byłem szybszy, wyrwałem mu go i przycisnąłem do piersi.
Trzydzieści cztery lata małżeństwa, a nigdy nie widziałam, żebyś tak szybko zareagował na coś, co nie przynosiłoby ci bezpośredniej korzyści.
„Lorine, nie rozumiesz, co robisz. Jesteś chora. Potrzebujesz pomocy”.
„Jedyne, w czym potrzebuję pomocy, to jak uciec od ciebie.”
Odwróciłem się z powrotem do doktora Harrisona, który teraz czuł się wyjątkowo niekomfortowo w swoim drogim skórzanym fotelu.
„Ciekawe, co komisja ds. licencji lekarskich pomyślałaby o psychiatrze, który przyjmuje łapówki za wystawianie fałszywych diagnoz. Albo co powiedziałaby policja o spisku mającym na celu popełnienie oszustwa i bezprawne uwięzienie”.
Doktor Harrison nerwowo odchrząknął.
„Pani Holloway, myślę, że doszło do pewnego nieporozumienia. Pani mąż przyprowadził panią tutaj, ponieważ szczerze troszczy się o pani dobro. Nikt nie próbuje pani skrzywdzić”.
„Naprawdę? To wyjaśnij to.”
Sięgnęłam do torebki po raz ostatni i wyjęłam kserokopie dokumentów, które znalazłam w biurze Jareda: chronologię wydarzeń, korespondencję z Milbrook Manor i polisę ubezpieczeniową na życie, o której istnieniu nie miałam pojęcia.
„Wyjaśnij, dlaczego mój mąż dokumentował fikcyjne epizody przemocy i zamieszania przez ostatnie sześć miesięcy. Wyjaśnij, dlaczego podpisał już umowy z Milbrook Manor i wpłacił pięćdziesiąt tysięcy dolarów depozytu za moją długoterminową opiekę. I co najważniejsze, wyjaśnij, dlaczego osiemnaście miesięcy temu wykupił na mnie polisę na życie na milion dolarów bez mojej wiedzy i zgody”.
Rozłożyłem dokumenty na biurku doktora Harrisona, niczym pokerzysta odkrywający pokera królewskiego.
„Nie chodzi o moje zdrowie psychiczne, panowie. Chodzi o morderstwo pod przykrywką opieki medycznej”.
W pokoju zapanował chaos.
Jared zaczął krzyczeć, że mam urojenia, że w jakiś sposób sfabrykowałem dokumenty podczas jednego z moich napadów dezorientacji. Doktor Harrison starał się zachować profesjonalny ton, jednocześnie wyraźnie kalkulując, jak szybko zdoła zdystansować się od tego, w co Jared go wplątał.
Ale jeszcze nie skończyłem.
Miałem jeszcze jedną kartę do zagrania.
„Spencer” – zawołałem głośno w stronę zamkniętych drzwi biura.
Chwilę później do pokoju wszedł mój wierny ogrodnik, a za nim dwie osoby, których nigdy wcześniej nie widziałem: kobieta po pięćdziesiątce z odznaką identyfikującą ją jako pracownika socjalnego i mężczyzna w policyjnym mundurze.
„Pani Holloway zadzwoniła do nas trzy dni temu” – wyjaśniła oszołomionym mężczyznom pracownik socjalny. „Martwiła się, że ktoś próbuje ją uwięzić wbrew jej woli dla korzyści finansowych. Przyjrzeliśmy się jej zeznaniom”.
Policjant zrobił krok naprzód.
„Doktorze Harrison, musimy z panem porozmawiać o pańskich relacjach z Milbrook Manor i podejrzanej liczbie pilnych zleceń, które pan przyjął w ciągu ostatniego roku”.
Przyglądałem się, jak wokół Jareda i jego wspólników zaczęła się rozwijać starannie skonstruowana sieć kłamstw i korupcji.
Trzydzieści cztery lata małżeństwa nauczyły mnie odczytywać wyraz twarzy mojego męża, a to, co teraz widziałam, było czystą paniką, gdy zdał sobie sprawę, że jego ofiara stała się jego myśliwym.
„Spencer” – powiedziałem, zwracając się do mężczyzny, który uratował mi życie swoim ostrzeżeniem przed wyjazdem do Paryża – „myślę, że możemy już wracać do domu”.
Gdy wychodziliśmy z gabinetu doktora Harrisona, słyszałem Jareda krzyczącego za nami moje imię — w jego głosie nie słychać już było fałszywego zaniepokojenia, lecz czystą desperację człowieka, który obserwuje, jak jego starannie zaplanowana przyszłość znika.
Nie oglądałem się za siebie.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
