Weszłam na przyjęcie zaręczynowe mojego brata, a panna młoda pochyliła się nade mną z wymuszonym uśmiechem i szepnęła: „Przyszedł chłopak z małego miasteczka”. Nie miała pojęcia, że ​​hotel jest mój — ani że jej rodzina wkrótce dowie się prawdy w sposób, którego nie będzie mogła zignorować, w samym środku ich idealnej imprezy.

Celeste załamała się natychmiast, łzy spływały jej po policzkach, a ręce trzepotały bezskutecznie, jakby sam żal mógł wymazać lata oszustw.

Blair Tessa znów rzuciła się na Evana, a jej głos się załamał.

„Powiedz im, że się mylą. Powiedz im, że to pomyłka. Proszę.”

Evan się nie poruszył.

Siły bezpieczeństwa otoczyły teren, a agenci przejęli kontrolę.

Graham jeszcze raz spróbował się wyrwać, ale jego wysiłki były nieudane i nie przyniosły rezultatu.

Gdy Blair się szamotała, zabytkowy pierścień z sygnetem zsunął się z jej palca i uderzył o marmurową podłogę, wydając przy tym głośny, ostateczny odgłos.

Pierścień potoczył się i zatrzymał obok butów Evana.

Przyglądał się mu przez dłuższą chwilę, po czym pochylił się i podniósł go.

Jego dłoń lekko drżała, gdy obracał ją kciukiem, muskając wytarty grawerunek.

Podszedł do mnie i położył mi go na dłoni.

„To nigdy nie należało do niej” – powiedział cicho. „Przepraszam”.

Jego ciężar wydawał się znajomy.

Prawidłowy.

Blair krzyczała moje imię, gdy ją odciągali.

Stara obelga wylewała się z jej ust niczym przekleństwo, którego nie potrafiła się pozbyć.

„Myślisz, że wygrałeś?” krzyknęła. „Jesteś niczym innym jak…”

Hank wkroczył stanowczo i nieustępliwie, zatrzymując ją zanim mogła do mnie dosięgnąć.

Pochyliłem się na tyle blisko, żeby mogła…