Minęły dwa lata. Prześcieradła na jej sofie wciąż powiewały na wietrze każdego ranka, białe i czyste, niczym ciche przypomnienie miłości, straty i odporności. Czasami klienci kawiarni szeptali: „Dlaczego ona wciąż z tobą mieszka?”.
Zawsze się uśmiechała i odpowiadała: „Bo nie jest już tylko moją matką. Teraz jest moją córką. I to zawsze będzie jej dom”.
Jeśli kiedykolwiek spotkasz kogoś, kto nosi w sobie cichy ból, kogoś, kto uśmiecha się, by ukryć burzę, nie odwracaj wzroku. Podaj mu rękę, swój czas, swoje zrozumienie. Młoda panna młoda zmieniała prześcieradła każdego dnia, aż jej teściowa uniosła koc i zobaczyła pod nim krew…
Ciąg dalszy na następnej stronie
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
