Ethan zamówił najdroższego homara w menu.
„Poproszę wodę gazowaną” – powiedziałem.
„Nie jesz?” zapytała mama.
„Nie zostanę długo” – odpowiedziałem.
Tata odłożył menu i splótł palce.
„Dobrze” – powiedział.
„Do rzeczy. Jesteśmy rodziną, więc powiem ci szczerze, Olivio.”
„Proszę, zrób to” – powiedziałem.
„Rynek jest trudny” – zaczął, przybierając ton typowy dla sali konferencyjnej.
„Mieliśmy pewne problemy z płynnością finansową. Oczywiście tymczasowe. Po prostu brak płynności. Potrzebuję kredytu pomostowego.”
„Pożyczka pomostowa” – powtórzyłem.
„Tak. Po prostu, żeby załatwić kilka krótkoterminowych zobowiązań i odpędzić sępy od nas” – powiedział.
„Ile?” zapytałem.
Zawahał się.
„Piętnaście milionów” – powiedział w końcu.
„Możemy to ustrukturyzować jako pożyczkę osobistą. Spłacę ci z odsetkami w ciągu dwóch lat.”
„Piętnaście milionów” – powiedziałem.
„A do czego będziesz go używać? Do kosztów operacyjnych?”
Machnął ręką.
„Płace, dostawcy, to co zwykle.”
„A Porsche?” zapytałem, patrząc na Ethana.
Ethan zesztywniał.
Tata zmarszczył brwi.
“Co?”
„Umowa leasingowa na Porsche” – powiedziałem spokojnie.
„I prywatny odrzutowiec do Cabo. I apartament w Vegas. Czy moje piętnaście milionów też za to płaci?”
„To sprawy naszej firmy” – warknął tata.
„Ethan spotyka się z klientami.”
„Ethan imprezuje” – powiedziałem.
„I ty płacisz rachunek.”
„Uważaj, co mówisz” – warknął tata, uderzając ręką w stół.
„Jestem twoim ojcem. Okaż mi szacunek. Zbudowałem tę rodzinę. Zbudowałem dach nad twoją głową”.
„Zbudowałeś dach” – powiedziałem spokojnie.
„Ale nigdy nie uczyniłeś z tego domu.”
„Przestań” – szepnęła mama ze łzami w oczach.
„Proszę, nie kłóć się. Olivio, twój ojciec jest w takim stresie. Nie możesz nam pomóc? Masz teraz tak wiele. Jesteśmy rodziną.”
„Rodzina?” powtórzyłem.
Spojrzałem na puste krzesło obok mnie.
„Gdzie była rodzina, kiedy miałem dwanaście lat i wygrałem konkurs naukowy?”
Nikt się nie odezwał.
„Gdzie była rodzina, kiedy spałem na podłodze w moim pierwszym hotelu, bo nie było mnie stać na zatrudnienie personelu?” – zapytałem.
Cisza.
„Gdzie była rodzina w dniu mojego ślubu?”
Pokój zamarł.
„To był błąd” – mruknął tata.
Mówiłem ci, że mam spotkanie.
„Skłamałeś” – powiedziałem.
„Nie było żadnego spotkania. Sprawdziłem twój kalendarz, tato. Znam ludzi w firmie. Grałeś w golfa.
Opuściłeś mój ślub, żeby zagrać osiemnaście dołków.
Zacisnął szczękę.
Nie zaprzeczył.
„Więc będziesz chować urazę na zawsze?” – zapytał.
„Zamierzasz pozwolić, żeby moja firma upadła, pozwolić, żeby moje dziedzictwo umarło, bo twoje uczucia zostały zranione?”
„Nie pozwolę mu umrzeć” – powiedziałem.
Położyłem rękę na niebieskim folderze.
„Dobrze” – powiedział tata, odetchnąwszy z ulgą.
„Jutro poproszę prawników o sporządzenie umowy pożyczki.”
„Nie ma potrzeby” – powiedziałem.
Przesunąłem teczkę wzdłuż stołu.
Obrócił się powoli i zatrzymał przed jego talerzem.
„Co to jest?” zapytał.
„Otwórz” – powiedziałem.
Otworzył folder.
Poprawił okulary i zaczął czytać.
Patrzyłem, jak krew odpływa mu z twarzy.
Jego ręce zaczęły się trząść.
„Co… co to jest?” wyszeptał.
„Kupiłem twój dług” – powiedziałem.
Mój głos z łatwością dotarł do każdego zakątka pokoju.
„Kupiłem hipotekę na Collins Tower. Kupiłem kredyty na parki przemysłowe. Kupiłem zastawy na sprzęt. Od godziny 18:00 jestem jedynym wierzycielem Collins Enterprises.”
Ethan wyrwał mu papiery z rąk.
„Co to w ogóle znaczy?” krzyknął.
„To znaczy” – powiedziałem – „że nie jesteś już winien bankowi. Jesteś winien mnie”.
Tata spojrzał na mnie.
Po raz pierwszy w życiu zobaczyłem strach malujący się na jego twarzy.
„Olivio, dlaczego?” zapytał.
„Bo miałeś wszystko stracić” – powiedziałem.
„Bank jutro miał zająć dom. Nie powiedziałeś o tym mamie, prawda?”
Mama sapnęła.
„Richard?” wyszeptała.
„Uratowałem firmę” – kontynuowałem.
„Ale nie jestem cichym wspólnikiem. I nie jestem organizacją charytatywną”.
Wstałem.
Czułem się niemożliwie wysoki.
„Oto warunki” – powiedziałem.
„Skuteczne natychmiast.
Najpierw Ethan zostaje zwolniony. Zostaje usunięty z zarządu i pozbawiony wszystkich firmowych kart kredytowych.
„Nie możesz tego zrobić!” krzyknął Ethan, zrywając się na równe nogi.
„Tato, powiedz jej.”
Tata nic nie powiedział.
Przewracał strony, a jego oczy skanowały zapisy, o których nigdy nie pomyślałby, że będą go dotyczyć.
Wiedział, że mam do tego prawo.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
