Uśmiechnęła się. „Wiem. I może kiedyś spotkam kogoś, kto to udowodni”.
Moi rodzice kiedyś zapytali mnie, czy żałuję tego, jak postąpiłam — czy żałuję, że nie powiedziałam Khloe wcześniej, w cztery oczy, przed konfrontacją w Wigilię.
„Codziennie” – przyznałem. „Myślę o tym, jak mogłem to zrobić inaczej, lepiej, mniej publicznie”.
„Ale i tak byś go naraził” – powiedział tata. To nie było pytanie.
„Tak” – zgodziłem się. „I tak bym go ujawnił, bo alternatywą było pozwolenie mu dalej krzywdzić ludzi – a z tym nie mógłbym żyć”.
Mama powoli skinęła głową. „My też nie.”
Derek mógł ubiegać się o zwolnienie warunkowe dopiero za piętnaście lat. Miałby czterdzieści cztery lata, kiedy wyszedłby na wolność – byłby w średnim wieku, naznaczony wyrokiem federalnym, który ciągnąłby się za nim do końca życia. Żadna legalna firma by go nie zatrudniła. Musiałby żyć z ograniczeniami i kontrolą oraz z nieustającą świadomością, że zniszczył sobie życie własnymi wyborami.
W międzyczasie praktykowałem prawo. Khloe budowała swoją karierę. Nasi rodzice przeszli na emeryturę i podróżowali.
Obchodziliśmy święta bez cienia oszusta siedzącego przy naszym stole. Śmialiśmy się, kłóciliśmy i kochaliśmy się z całym skomplikowanym bałaganem prawdziwej rodziny.
A w dni, kiedy zastanawiałam się, czy nie byłam zbyt surowa, zbyt nieprzejednana, zbyt bezwzględna, dążąc do zniszczenia Dereka Walsha, myślałam o Rachel, o weteranie, o wszystkich ludziach, którzy komuś zaufali i to zaufanie wykorzystali przeciwko nim.
Potem przestałem się zastanawiać.
Niektórzy ludzie zasługują na to, co ich spotyka.
A czasami upewnienie się, że otrzymają to, czego potrzebują, jest właśnie esencją sprawiedliwości.
