Po czterech miesiącach spędzonych w śpiączce obudziłam się z brutalną prawdą: mój dom zniknął, został sprzedany beze mnie. Mój syn milczał, gdy jej rodzice zajęli moje miejsce. Dziś wieczorem, na gali noworocznej, wróciłam do tego świata. Prawnik otworzył teczkę. Na zewnątrz błysnęły policyjne światła. A to, co wyszeptałam Julianowi… rozbiło wszystko, co myśleli, że wygrali.

Otworzyliśmy drzwi. Hol był zatłoczony ludźmi. W powietrzu unosił się zapach drogich perfum, ekskluzywnego ginu i desperackiej wspinaczki społecznej. Nikt mnie na początku nie zauważył. Byłam po prostu kolejną osobą w czarnej sukience.

Weszłam do środka salonu, pokoju, który teraz był w jaskrawym, neonowożółtym kolorze. Wtedy go zobaczyłam. Julian stał przy kominku z kieliszkiem szkockiej. Vanessa stała obok niego, trzymając go w ramionach.

A potem się odwróciła. Jej wzrok przesunął się po pokoju i przez sekundę mnie nie dostrzegła. Ale potem jej wzrok utkwił w moim. Szklanka w jej dłoni wyślizgnęła się, roztrzaskując się na drewnianej podłodze.

„Maggie” – wyszeptała.

W pokoju zapadła cisza. Julian powoli się odwrócił. Kiedy mnie zobaczył, osunął się na kominek. „Mamo” – wyszeptał. „Miałaś być…”

„Gdzie mam być, Julianie?” – zapytałem, a mój głos rozniósł się echem po korytarzach. „W śpiączce? W grobie? A może gnijąc w tej klatce, którą nazywasz Srebrnymi Sosnami?”

Vanessa w końcu odzyskała głos, piskliwy i rozpaczliwy. „Maggie, to skandal! Jak śmiesz się tu pojawiać? Jesteś niezrównoważona psychicznie! Julian, zadzwoń do ośrodka!”

Arthur Sterling zrobił krok naprzód, trzymając grubą teczkę. „Nie sądzę, żeby ktokolwiek dzwonił do placówki, Vanesso. Ale myślę, że kilka osób może dzwonić do swoich prawników”.

„Kim jesteś?” krzyknął Frank Wittman, robiąc krok naprzód. „To mój dom! Wynoś się!”

„Twój dom, Frank?” – zapytałam. „Nie pamiętam, żebym ci go sprzedała. Nie pamiętam, żebym podpisała akt własności. Nie pamiętam nawet, że cię poznałam, zanim wprowadziłeś się do mojego pokoju i wykarczowałeś ogród mojego męża”.

Vanessa rzuciła się naprzód. „Podpisałeś papiery, stara wiedźmo! Julian i ja mamy pełnomocnictwo!”

„Nic nie podpisałam, Vanesso” – powiedziałam spokojnym głosem. „A pełnomocnictwo, którego użyłaś, było sfałszowane. Arthur ma dowód. Ma zapisy z kont, które opróżniłaś. Ma zeznania notariusza, którego przekupiłaś. I ma nakaz, który godzinę temu podpisał sędzia federalny”.

W tym momencie niebieskie i czerwone światła radiowozów odbijały się na zaśnieżonych szybach.