Myśli Emily pędziły, gdy mroźne powietrze owinęło się wokół niej niczym wąż. Jej oddech stawał się płytszy, palce drętwiały, gdy mocniej ściskała brzuch. Musiała myśleć, musiała walczyć z narastającą ciemnością, która groziła stłumieniem jej woli. Gdzieś w jej wnętrzu zapłonęła iskra – uparta dzikość, która nie pozwoliłaby, by jej historia dobiegła końca.
W przytłaczającej ciszy zaczął się kształtować plan. Emily przypomniała sobie układ magazynu w restauracji. Został zaprojektowany z myślą o wydajności, a nie bezpieczeństwie. Zamrażarka miała jedną wadę: przestarzały system wentylacji. Gdyby udało jej się do niej dosięgnąć, być może znalazłaby sposób, by zasygnalizować wezwanie pomocy.
Jej ciało było ospałe, każdy ruch wymagał herkulesowego wysiłku w walce z lodem, który zdawał się ją otulać. Czołgała się naprzód, przeciągając palcami po zamarzniętej powierzchni, aż natrafiła na krawędź metalowej półki. Podnosząc się, Emily zacisnęła zęby, by znieść zimno, a ostry ból odmrożenia wpełzł jej do kończyn.
Z wysoka widziała małą kratę na szczycie przeciwległej ściany. To była nikła szansa, ale szansa. Zaczęła ciągnąć półki, używając ich jak prowizorycznej drabiny. Jej mięśnie krzyczały w proteście, każdy z nich toczył walkę z wyniszczającym zimnem. Wspinając się, jej umysł skupił się na jednej myśli: przetrwa to dla swojego dziecka.
W końcu dotarła do otworu wentylacyjnego. Był zbyt mały, by się przez niego przecisnąć, ale miała nadzieję, że odsuwając osłonę, narobi wystarczająco dużo hałasu, by zaalarmować kogoś – kogokolwiek – na zewnątrz. Z całych sił Emily zaczęła walić łokciem w metalową kratę. Dźwięk, choć stłumiony, rozbrzmiewał w małej przestrzeni, niczym jednostajny, buntowniczy rytm w ciemności.
Minuty mijały jak godziny, każda sekunda była dobitnym świadectwem słabnących sił Emily. Jej ruchy stawały się coraz słabsze i gdy rozpacz zaczęła dręczyć jej determinację, usłyszała to – najcichsze echo zza ścian zamrażarki. Po nim nastąpiło kolejne, tym razem bliższe. Serce zabiło jej mocniej. Ktoś tam był.
Czas się zatarł, a Emily pamiętała, co wydarzyło się później, jak mgłę krzyków i oślepiającego światła. Silne dłonie wyrwały ją z lodowatej otchłani, a ona westchnęła, gdy ogarnęło ją ciepło niczym balsam na kłujący chłód. Usłyszała głosy, natarczywe i zaniepokojone, ale jeden z nich się wyróżniał – kobiecy, miękki i kojący.
„Czekaj, Emily. Mamy cię.”
Emily zamrugała, obezwładniając obezwładniającą jasnością, a jej wzrok powoli się przyzwyczajał. Rozpoznała kobietę: Vanessę. W jej oszołomionym umyśle pojawiło się zmieszanie, ale wyraz twarzy Vanessy wyrażał autentyczną troskę.
„Podsłuchałam go” – wyjaśniła Vanessa, a w jej głosie słychać było mieszankę poczucia winy i determinacji. „Nie wiedziałam, jak daleko się posunie. Bardzo mi przykro”.
Emily skinęła słabo głową, wciąż wirując w głowie, ale wdzięczna za niespodziewanego sojusznika. Gdy wnoszono ją do karetki, myśli Emily powędrowały ku Danielowi. Myślał, że przypieczętował jej los, ale to jego własny się teraz rozpadał.
Przetrwanie dało Emily siłę do zemsty, nie poprzez przemoc, lecz sprawiedliwość. Chciała dopilnować, by Daniel Parker poniósł konsekwencje swoich czynów, nie tylko za to, co jej zrobił, ale także za przyszłość ich dziecka – przyszłość, którą pragnęła ujrzeć na własne oczy.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
