„Utrudniasz sobie życie. Sprzedałem firmę taty – powodzenia w pokryciu własnych kosztów utrzymania” – powiedział mój syn. Uśmiechnąłem się i odpowiedziałem: „Dobrze. Powodzenia”. Kiedy wylądowali w Mediolanie i sprawdzili saldo… mój telefon zawibrował 53 razy. Wtedy było już za późno.

„Wade spędził trzy lata, wygłaszając mi wykłady o nowoczesnym biznesie” – odpowiedziałem. „Prawdopodobnie ma rację w jednej kwestii – nie rozumiem, dlaczego ktokolwiek miałby sprzedać dochodową firmę bez przeprowadzenia due diligence jej rzeczywistych aktywów”.

Podeszłam do okna i wyjrzałam na ogród, który wspólnie z Haroldem założyliśmy — ścieżka z kamiennych płyt, mirty krepowe, mała amerykańska flaga na paliku przy krzakach róż, które kupił mi na dwudziestą rocznicę ślubu.

„Wiesz, co Wade powiedział mi w zeszłe Boże Narodzenie?” – zapytałam. „Powiedział, że żyję przeszłością, że świat biznesu wykroczył poza granice tego, co „kobieta mojego pokolenia” jest w stanie pojąć”.

„Co mu powiedziałeś?” zapytał Marcus.

„Powiedziałem mu, że prawdopodobnie ma rację” – odparłem. „Potem zawarłem trzy nowe umowy międzynarodowe i zwiększyłem nasze portfolio patentowe o czterdzieści procent”.

Marcus zamknął teczkę i pochylił się do przodu.

„Co się teraz stanie?” zapytał.

„Teraz” – powiedziałem – „czekamy, aż Wade i Brittany przyjadą do Mediolanu. Zatrzymają się w Palazzo Parigi, apartamencie prezydenckim. Sam go dla nich zarezerwowałem jako prezent ślubny”.

„Ze środków firmy, których już nie ma” – rzekł sucho Marcus.

„Ze środków z konta, które według Wade’a zawiera jego spadek” – poprawiłem. „Konto, na którym jutro rano, gdy spróbują się do niego dostać, saldo będzie zerowe”.

„A pięćdziesiąt trzy połączenia?” zapytał Marcus.

Zaśmiałem się, a dźwięk rozniósł się echem po cichym domu w Teksasie.

„To tylko szacunki” – powiedziałem. „Znając Wade’a, może być więcej”.

Marcus schował papiery z powrotem do torby, ale nie wstał.

„Agato, jesteś tego pewna?” zapytał. „Kiedy to się skończy, nie będzie już powrotu do relacji, jaką z nim miałaś”.

Zastanowiłem się nad tym pytaniem. Naprawdę się nad nim zastanowiłem.

„Straciłam syna w dniu, w którym uznał, że jestem dla niego ciężarem” – powiedziałam w końcu. „Wszystko, co się teraz dzieje, to tylko próba odzyskania przeze mnie godności”.

Po odejściu Marcusa dom wydawał się inny – mniej przypominał mauzoleum, a bardziej miejsce, gdzie znów podejmowano decyzje. Przejrzałam kontakty, aż znalazłam numer, pod który nie dzwoniłam od lat.

„Carla, tu Agatha” – powiedziałam, kiedy odebrała. „Wiem, że minęło trochę czasu. Co byś powiedziała na to, żeby znów prowadzić firmę?”

Kiedy nakreśliłam plany rozwoju firmy, którą Wade właśnie nieświadomie sprzedał w stanie surowym, poczułam, że coś się zmienia. Po raz pierwszy od pogrzebu Harolda znów poczułam się sobą – kobietą, która zbudowała imperium, podczas gdy wszyscy myśleli, że tylko przynosi kawę i prowadzi księgi rachunkowe.

Jutro Wade miał spotkać tę kobietę. Czy mu się podobała, czy nie, to był jego problem.

Pierwszy telefon zadzwonił dokładnie o 9:47 czasu w Mediolanie – 2:47 w Austin. Siedziałem przy kuchennym stole w starej bluzie Baylor, z szeroko otwartymi oczami i filiżanką herbaty rumiankowej, odliczając minuty.

Pozwoliłem, aby pierwsze połączenie zostało przekierowane na pocztę głosową.

Drugi nadszedł trzy minuty później. Potem kolejny. Przy piątej mój telefon wibrował tak mocno na stole, że łyżka o mało nie spadła na podłogę.

Odebrałem po szóstym dzwonku.

„Witaj, Wade” – powiedziałem.

„Mamo”. Jego głos był napięty, panika tłumiona pod cienką warstwą opanowania. „Jest problem z kontami bankowymi. Jakiś problem techniczny. Pieniądze ze sprzedaży się nie pojawiają”.

Wziąłem łyk herbaty i powoli ją wypiłem.

„To dziwne” – powiedziałem. „Dzwoniłeś do banku?”

„Oczywiście, że dzwoniłem do banku” – warknął. Fornir już pękał. „Powiedzieli, że konto zostało zamknięte wczoraj po południu. Zamknięte. Mamo, jak to możliwe, że konto samo się zamknęło?”

„Nie wiem, kochanie” – powiedziałem. „Bankowość to nie moja specjalizacja, o czym tyle razy mi przypominałeś”.

Zapadła cisza. Słyszałem Brittany w tle, jej głos był ostry i spanikowany. Wade słabo zasłaniał telefon; i tak usłyszałem: „Powiedz jej, żeby to naprawiła. Natychmiast”.

Jego głos powrócił, był bardziej napięty niż wcześniej.

„Musisz zadzwonić do Marcusa” – powiedział. „Wystąpił błąd w dokumentach. Pieniądze ze sprzedaży powinny już zostać wpłacone”.

„Zadzwonię do niego rano” – powiedziałem uprzejmie. „Jest tu prawie trzecia w nocy, Wade. Jestem pewien, że cokolwiek to jest, może poczekać do godzin otwarcia”.

„Nie, to nie może czekać” – wybuchnął. „Jesteśmy w Mediolanie, mamo. Mamy rezerwacje, plany. Zapłaciłem za apartament w jednym z najdroższych hoteli w Europie. Nasze karty też nie działają”.

Wydałem z siebie sympatyczny, cichy dźwięk klikania językiem.

„To brzmi niewygodnie” – powiedziałem. „Mam nadzieję, że zabrałeś trochę gotówki na wypadek nagłego wypadku”.

W kolejce zapadła cisza, słychać było jedynie nierówny oddech Wade’a.

„Mamo” – powiedział w końcu niebezpiecznie niskim głosem. „Zapytam cię o to raz i proszę, żebyś słuchała bardzo uważnie. Zadzwoń natychmiast do Marcusa i dowiedz się, gdzie są nasze pieniądze”.

„Nasze pieniądze?” – powtórzyłem powoli. „Nie wiedziałem, że mamy jakieś wspólne konta”.

„Pieniądze ze sprzedaży” – powiedział. „Mój spadek. Te dwa i osiem milionów, które powinny być na moim koncie już teraz”.

Świadomie odstawiłem filiżankę z herbatą.

„Och, te pieniądze” – powiedziałem. „Tak. Wiem dokładnie, gdzie są”.

„Dzięki Bogu” – wyszeptał. „Więc zadzwoń do Marcusa i…”

„Jest na moim koncie” – powiedziałem spokojnie. „Tam, gdzie zawsze było. I tam zostanie”.

Nastała tak zupełna cisza, że ​​sprawdziłem, czy połączenie nie zostało przerwane.

„Co powiedziałeś?” wyszeptał.

„Mówiłem, że pieniądze są na moim koncie” – powtórzyłem. „Sprzedałeś trzydzieści procent Harold Industries za dwa i osiem milionów, Wade. Całkiem niezła cena za to, co faktycznie posiadałeś”.

Teraz mogłem usłyszeć Brittany, stojącą bliżej telefonu.

„Co ona mówi?” – zapytała. „Wade, o czym ona mówi?”

„Mamo” – powiedział Wade drżącym głosem. „Przestań się wygłupiać. Nie możesz tego zrobić. Firma należała do taty. Teraz jest moja”.

„Nazwa firmy należała do twojego ojca” – powiedziałem. „Lista płac, umowa najmu biura w centrum Austin, lista klientów krajowych – to wszystko było twoje do sprzedania. I tak zrobiłeś. Gratulacje”.

„A gdzie…” Jego głos się urwał. Poczułem moment, w którym to do mnie dotarło.

„Gdzie są aktywa?” – dokończyłem za niego. „Patenty, kontrakty międzynarodowe, nieruchomości komercyjne, prawa do produkcji? Nigdy nie były częścią tego, co odziedziczyłeś. Zawsze były moje”.

Usłyszeliśmy brzęk i w słuchawce usłyszałem głos Brittany.

„Pani Holloway, to jest Brittany. Chyba zaszło nieporozumienie.”

„Cześć, Brittany. Jaka pogoda w Mediolanie?” – zapytałem.

„Nieważna pogoda” – warknęła. „Wade mówi, że rościsz sobie prawo własności do aktywów, które prawnie do niego należą. To niemożliwe. Widziałam dokumenty założycielskie”.

„Widziałeś jakieś dokumenty założycielskie” – poprawiłem. „Te, które Wade chciał ci pokazać. Powiedz mi, czy przypadkiem przejrzałeś dokumenty Meridian Trust? Patterson Holdings? A może cesje praw własności intelektualnej złożone w stanie Delaware?”

Cisza z jej strony powiedziała mi wszystko, co musiałem wiedzieć.

„Nie sądziłem” – powiedziałem. „Kiedy spędzasz czterdzieści lat budując firmę w Ameryce, uczysz się chronić swoje interesy. Nie wszystko, co ważne, jest wydrukowane na papierze firmowym”.

Głos Wade’a powrócił, a w jego głosie wyraźnie słychać było strach.

„Mamo, nie możesz tego zrobić” – powiedział. „Jestem twoim synem. Jesteśmy rodziną”.

„Tak, jesteśmy rodziną” – powiedziałem. „Dlatego czułeś się swobodnie, nazywając mnie ciężarem i sprzedając to, co uważałeś za dzieło mojego życia, nawet nie konsultując się ze mną”.

Stałem i patrzyłem przez kuchenne okno, jak pierwsze promienie wschodzącego słońca w Teksasie zaczęły malować niebo nad masztem flagowym sąsiada.

„Powiedz mi, Wade” – zapytałem. „Naprawdę myślałeś, że jestem tak niedołężny, że nie będę wiedział, co planujesz?”

„Nic nie planowałem” – zaprotestował. „Próbowałem ci pomóc”.

„Próbowałaś sobie pomóc” – powiedziałam. „Do tego, co uważałaś za łatwy spadek. Różnica polega na tym, że liczyłaś na to, że będę tą bezradną staruszką, którą wmówiłaś sobie, że jestem”.

Brittany ponownie chwyciła za telefon.

„To znęcanie się nad osobami starszymi” – powiedziała piskliwie. „Pozwiemy cię o wszystko, co masz”.

„Za jakie pieniądze?” – zapytałem łagodnie. „A którym prawnikom? Tym, którym jeszcze nie zapłaciłeś, bo stoisz w lobby hotelu w Mediolanie i nie masz dostępu do funduszy?”

„Damy sobie radę” – wtrącił Wade. „Zadzwonię do wszystkich znajomych. Zadzwonię do starych partnerów biznesowych taty. Pożyczą mi pieniądze, żeby z tym walczyć”.

„Masz na myśli partnerów, których umowy są teraz nieważne, ponieważ firma, z którą współpracowali, nie istnieje już w żadnej sensownej formie?” – zapytałem. „A może tych, którzy obecnie negocjują bardziej lukratywne umowy z Meridian Trust?”

Dźwięk, który dochodził z telefonu, przypominał coś pomiędzy warkotem a szlochem.

„Zaplanowałeś to” – powiedział. „Zaplanowałeś to wszystko”.

„Przygotowałam się na to” – poprawiłam. „To różnica. Miałam nadzieję, że udowodnisz mi, że się mylę. Miałam nadzieję, że pokażesz mi, że cenisz mnie bardziej niż to, co, jak sądziłaś, możesz mi odebrać”.

„Bardzo cenię sobie naszą relację” – podkreślił.

„Nie, Wade” – powiedziałem. „Cenisz to, co twoim zdaniem nasz związek mógł ci dać. To nie to samo”.

W tle słychać było coraz więcej hałasu w hotelowym lobby — szybki włoski, dźwięk windy, pomruk innych gości.

„Od jak dawna wiesz?” zapytał cicho.

„Wiedział co?”

„Że zamierzam sprzedać firmę” – powiedział.

„Trzy lata” – powiedziałem po prostu. „Od tygodnia po pogrzebie twojego ojca, kiedy powiedziałeś mi, że powinienem zacząć upraszczać swoje obowiązki”.

„Trzy lata” – powtórzył otępiały. „Trzy lata, kiedy mnie obserwowałaś…”