Mamy dowód w postaci nagrania wideo potwierdzającego jego zamiary.
Wideo można ustawić – przerwał Sterling, wstając z miejsca.
Zagubiony człowiek czytający scenariusz przygotowany przez swojego manipulatora niczego nie dowodzi.
Preston pochylił się i szepnął coś Trentowi.
Oboje się zaśmiali.
Myśleli, że wygrali.
Sądzili, że to tylko formalność, dopóki nie otrzymali kluczy do królestwa.
Sędzia Harrison wpatrywał się w stół powoda.
Nie wyglądał na pod wrażeniem.
Wyglądał na znudzonego.
Panie Sterling, powiedział sędzia.
Czy jest Pan świadomy klauzuli o braku sporu zawartej w testamencie z 2018 r.?
Oczywiście, Wasza Wysokość.
Sterling machnął lekceważąco ręką.
Ponieważ jednak kwestionujemy ważność samego testamentu, klauzula ta jest bezprzedmiotowa.
Jeżeli testament jest fałszywy, klauzula jest fałszywa.
A czy jesteś tego świadomy?
Sędzia kontynuował, mrużąc oczy, o klauzuli interorum specjalnie dodanej do wyroku 6 miesięcy temu, tej określonej jako opcja nuklearna.
Uśmiech Prestona zniknął.
Spojrzał na swojego prawnika.
Sterling wyglądał na zdezorientowanego.
Ja… Nie jestem pewien, o którym konkretnie punkcie pan mówi, Wasza Wysokość.
Wygląda na to, że nie przeczytał pan uważnie dokumentów dotyczących ujawnienia dowodów – stwierdził sucho sędzia Harrison.
Panie Henderson, proszę bardzo.
Pan Henderson wręczył dokument komornikowi, który przekazał go sędziemu.
Silas Vance był bardzo skrupulatnym człowiekiem – stwierdził sędzia Harrison, czytając z gazety.
Przewidział dokładnie taki scenariusz.
Wpisał konkretną klauzulę do swojego testamentu.
Stanowi on, że „jeżeli jakikolwiek beneficjent zakwestionuje niniejszy testament, powołując się na brak zdolności lub bezprawny wpływ, natychmiast utraci wszelkie darowizny, powiernictwa lub świadczenia dokonane wcześniej za mojego życia”.
Sędzia podniósł wzrok.
Oznacza to – powiedział, patrząc prosto na Prestona – że w chwili złożenia tego pozwu nie naraziłeś się na ryzyko utraty spadku, którego nie otrzymałeś.
Ryzykowałeś utratą wszystkiego, co już masz.
To absurd.
Preston wstał, zapominając gdzie się znajduje.
Nie możesz tego zrobić.
Moje powiernictwa są nieodwołalne.
Nie według warunków, jakie ustalił twój ojciec – odparł sędzia.
On kontrolował finanse, panie Vance.
I zawiązał je w węzeł, który wystarczyło mocno zaciągnąć.
To podstęp! – wrzasnęła Margot.
Nie może nas odciąć.
Mamy rachunki.
Mamy kredyt hipoteczny.
Cisza.
Sędzia uderzył młotkiem.
Usiądź, albo będę tobą pogardzał.
Siedzieli, ale kolory odpłynęły im z twarzy.
Uśmieszek zniknął.
Ale Wasza Wysokość, Sterling próbował się podnieść, chociaż teraz był spocony.
Nawet jeśli taka klauzula istnieje, sąd musi ustalić, czy testament jest ważny.
Mamy świadków, którzy twierdzą, że Silus był chory psychicznie.
Świadkowie.
Sędzia Harrison uniósł brwi.
Czy byliśmy wspólnikami?
Sędzia wziął do ręki pilota.
Obrona przedstawiła dziś rano dowód.
Załącznik B.
Nagranie z monitoringu posiadłości Vance’a wykonane 3 dni po pogrzebie.
Duże ekrany w sali sądowej ożyły.
Obraz był krystalicznie czysty.
Pokazywał wnętrze gabinetu Silusa.
Drzwi się otworzyły.
Preston i Trent weszli.
Mieli na sobie rękawiczki.
Spieszcie się, głos Prestona na nagraniu był wyraźny.
Sejf znajduje się za obrazem.
Czego szukamy?
– zapytał Trent, zdejmując obraz ze ściany.
Gotówka, obligacje na okaziciela i dzienniki – syknął Preston.
Starzec prowadził pamiętnik.
Jeśli prawnicy ich znajdą, to już po nas.
Musimy je spalić.
Sala sądowa wstrzymała oddech.
Błyski fleszy przypominały światła stroboskopowe.
Na ekranie widać Prestona otwierającego sejf.
Było pusto.
Zaklął głośno i kopnął biurko.
Ta mała dziewczynka je zabrała – warknął.
Musiała to posprzątać.
Musimy zniszczyć jej wiarygodność zanim je przeczyta.
Obraz wideo zamarł na rozgniewanej, zdeformowanej twarzy Prestona.
Sędzia Harrison zwrócił się do stołu powoda.
Na jego twarzy malowało się czyste obrzydzenie.
Tak powiedział sędzia, a jego głos rozbrzmiał w ciszy pokoju.
Twierdziłeś, że zmarły był paranoikiem.
Wygląda na to, że jego paranoja była całkowicie uzasadniona.
Włamałeś się do jego domu.
Próbowałeś zniszczyć dowody i zmówiłeś się, aby oszukać majątek.
Preston był blady jak ściana.
Osunął się na krześle, wyglądając jak przebity balon.
Trent pokręcił głową i mruknął: Nie zrobiłem tego.
Nie zrobiłem tego.
Margot wpatrywała się w podłogę, nie chcąc patrzeć na nikogo.
Panie Sterling, powiedział sędzia.
Sugeruję, aby doradził Pan swoim klientom, aby zachowali milczenie, ponieważ nie jest to już rozprawa spadkowa.
Spojrzał w stronę tylnej części sali.
Komorniku, czy funkcjonariusze są gotowi?
Z tyłu sali wyszło dwóch umundurowanych funkcjonariuszy policji.
Preston Vance.
Trent Vance.
Ogłosił jeden oficer.
Zostałeś aresztowany za włamanie, spisek mający na celu popełnienie oszustwa i kradzież dużej wartości.
Nie, krzyknął Preston, gdy złapano go za ramiona.
Nie możesz tego zrobić.
Nazywam się Preston Vance.
To miasto jest moje.
Nie jesteś niczemu winien – powiedział sędzia Harrison, kończąc wyrok.
Oddalam roszczenie powoda ze skutkiem natychmiastowym.
Wola pozostaje taka sama.
Norah Vance jest jedyną spadkobierczynią.
I szczerze mówiąc, niech Bóg wam dopomoże.
Gdy wyprowadzali mojego ojca i brata, błyskając im w twarze aparatami fotograficznymi, Preston spojrzał na mnie po raz ostatni.
Jego oczy były szeroko otwarte ze strachu.
Nora! – krzyknął.
Ratunku.
Jestem twoim ojcem.
Nie pozwól im mnie zabrać.
Spojrzałem na niego.
Spojrzałem na mężczyznę, który nazwał mnie złodziejem, który wyśmiewał moją muzykę, który próbował mnie zrujnować dla pieniędzy.
Nie uśmiechnąłem się.
Nie uśmiechnąłem się.
Właśnie patrzyłem jak odchodzi.
Młotek uderzył.
Sprawa zamknięta.
Na schodach sądu panował chaos.
Wyszedłem na chłodne, popołudniowe powietrze, otoczony przez grupę ochroniarzy.
Ale nastrój się zmienił.
Tłum, który jeszcze kilka godzin temu wykrzykiwał oskarżenia w moją stronę, teraz milczał i wpatrywał się we mnie szeroko otwartymi oczami.
Wiadomość już się rozeszła.
Transmisja na żywo z ogłoszenia werdyktu stała się viralem.
Już nie byłem złoczyńcą.
Byłem ocalałym.
Za mną ciężkie drzwi otworzyły się ponownie i policja wyprowadziła mojego ojca i brata.
Przeprowadzono ich przed kamerami z pochylonymi głowami.
Trent szlochał otwarcie, wydając nieprzyjemny, nieprzyjemny dźwięk.
Preston wyglądał na katatonicznego, wpatrywał się w pustkę, a jego imperium kłamstw rozpadało się wokół niego w czasie rzeczywistym.
Ale osobą, która przykuła moją uwagę, była moja matka.
Margot nie była skuta kajdankami.
Nie było jej w pokoju podczas włamania, ale wyglądała, jakby skazano ją na śmierć.
Stała sama u podnóża schodów.
Jej przyjaciółki, żony z wyższych sfer, za którymi tęskniła przez dziesięciolecia, zniknęły.
W ręku trzymała telefon, prawdopodobnie pełen wiadomości od ludzi odwołujących kolacje i akcji charytatywnych.
Gdy mnie zobaczyła, jej twarz się skrzywiła.
Przepchnęła się obok reportera i pobiegła w moim kierunku.
Bernard stanął przede mną, unosząc rękę jak tarczę, ale dotknęłam jego ramienia.
Wszystko w porządku, Bernardzie – powiedziałem cicho.
Margot zatrzymała się 3 stopy dalej.
Jej tusz do rzęs rozmazał się.
Wyglądała staro.
Nora, sapnęła.
Musisz to naprawić.
Musisz powiedzieć sędziemu, żeby przestał.
Zabierają ci ojca.
Zamrożono konta.
Moje karty kredytowe.
Odmówili dziś rano w kawiarni.
Spojrzałem na nią.
Nawet teraz, gdy jej mąż siedział w radiowozie, martwiła się o swoje karty kredytowe.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
