„Bo mimo wszystko jesteście moimi rodzicami. I bo chciałam udowodnić, że sukces nie musi czynić z was okrutnych”.
Rozejrzałem się wokół stołu.
„Ta rodzina się zmieni. Koniec z tym bezmyślnym okrucieństwem. Cameron, twoja praca będzie oddzielona od naszych relacji rodzinnych. Będziesz oceniany na podstawie swoich osiągnięć. Ale jeśli kiedykolwiek odezwiesz się do mnie tak, jak dziś wieczorem, będziesz szukał nowej pracy. Czy to jasne?”
„Kryształowo czyste” – wyszeptał.
Rozdział 6: Nowa normalność
Trzy miesiące później siedziałem w swoim biurze na 38. piętrze. Przejęcie zostało sfinalizowane. Cameron rzucił się w wir pracy, pełen pokory i skupienia.
„Wiktorio?” – zawołał mój asystent. „Cameron Clearwater jest tu na umówioną wizytę”.
Wszedł do środka, wyglądając profesjonalnie, mniej arogancko.
„Twój kwartalny przegląd wygląda znakomicie” – powiedziałem mu. „Wskaźnik utrzymania klientów rośnie”.
„Dziękuję. Ciężko pracowałem, żeby zasłużyć na swoje miejsce.”
„Zasłużyłeś na to.”
Spojrzał na mnie. „Myślisz, że zawsze byłem do tego zdolny? Czy może poprawiłem się, odkąd przejąłeś władzę?”
„Grałeś w grę, która istniała” – powiedziałem. „Teraz jest lepsza gra do grania”.
Zaśmiał się. „Dziwnie jest mieć siostrę za szefową. Ale myślę, że teraz szanuję cię bardziej niż kiedykolwiek wcześniej”.
„Chciałbym” – powiedziałem.
Tego wieczoru pojechałem do rodziców na niedzielny obiad. Dynamika się zmieniła. Nikt nie udzielał porad zawodowych. Pytali o mój biznes z autentycznym zainteresowaniem.
Mój telefon zawibrował. Wiadomość od Camerona.
Mama pyta, czy chcesz szarlotkę. Mówi, że robi dodatkową porcję na resztki.
Uśmiechnąłem się i odpisałem: Tak.
Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają. Ale te ważne się zmieniły. Nie byłam już rodzinną porażką. Byłam Victorią Clearwater. I w końcu mogłam być sobą.
