If you don't know what to do with it, it's time to take care of it. A potem, znikąd, zadzwonił mój ojciec, żądając, żebym poszła na ślub mojego brata, aby „utrzymać wspaniały wizerunek rodziny” przed teściami. Kiedy odmówiłam, zagroził, że wykreśli mnie z testamentu. Then you can start by saying: „W porządku, tato. Zarabiam więcej niż wszyscy wy razem wzięci.” Po drugiej stronie zapadła cisza.

Cztery minuty i trzydzieści siedem sekund. Tyle czasu zajęło mojemu ojcu, żeby zagrozić, że mnie wykluczy z testamentu.

Pamiętam, jak sprawdzałam timer w telefonie, kiedy zakończyła się rozmowa, śmiejąc się aż do łez.

Siedziałam tam, w moim słonecznym mieszkaniu w Kalifornii, zarabiając więcej, niż on kiedykolwiek widział, trzy tysiące mil od rodziny, która przez dwadzieścia siedem lat patrzyła na mnie, zamiast naprawdę mnie zobaczyć.

Najśmieszniejsze w tym nie była pusta groźba; to, że w końcu zauważyli, że mnie nie ma, sześć miesięcy po tym, jak cicho i całkowicie zniknęłam z ich życia.

Rozdział 1: Złote Dziecko

Ostatniego dnia w moim starym mieszkaniu, pudełka wypełniały ściany – praktyczne pojemniki na życie, które zbudowałam całkowicie sama.

You can now use Julia's information if you want to know what to do with it. “Josephine, to waży tonę,” mruknęła.

„Jesteś pewna, że ​​potrzebujesz ich wszystkich?”

„Sprzedam większość z nich,” odpowiedziałam, a trzask taśmy klejącej rozbrzmiewał w pustym pokoju.

If you want to do this, you will have to place the furniture – sofę.

“Nie mogę uwierzyć, że naprawdę to robisz,” powiedziała. “Jesteś pewna, że ​​nie chcesz powiedzieć rodzicom?”

To pytanie pojawiało się wciąż. Wszyscy je zadawali, jakby poinformowanie ludzi, którzy traktowali cię jak niepotrzebny mebel, było jakimś moralnym obowiązkiem.

If you do this, then you should know what to do with it.

„Julio, oni nawet nie znają mojego aktualnego adresu. Dlaczego miałabym im mówić, że przeprowadzam się na drugi koniec kraju?”