Skinęła głową raz, ruchem nerwowym.
Podgrzałem jedyną rzecz, jaką miałem, poza makaronem instant – fasolę w puszce. Podczas gdy mikrofalówka szumiała, wziąłem czysty ręcznik, namoczyłem go w ciepłej wodzie i usiadłem na stoliku kawowym przed nią.
„Masz coś na twarzy” – powiedziałem. „Czy mogę…?”
Spięła się, ale nie odsunęła, kiedy delikatnie otarłem jej brud z policzka. Kiedy myłem jej dłonie, coś przykuło moją uwagę.
Jej lewy nadgarstek był owinięty czarną taśmą izolacyjną.
„Co to jest?” zapytałem cicho.
Jej reakcja była natychmiastowa. Szarpnęła dłonią i objęła ją drugą ręką. Puls podskakiwał pod cienką skórą szyi.
„Dobrze” – mruknęłam, unosząc dłonie. „Nie dotknę tego. Obiecuję”.
Mikrofalówka zapiszczała. Podałem jej miskę. Nie zawracała sobie głowy łyżką, tylko nabierała fasolę palcami, jakby nie jadła od kilku dni.
Podczas gdy jadła, wyciągnąłem telefon z kieszeni. Wiedziałem, co mam zrobić: zadzwonić do opieki społecznej. Zadzwonić na policję. Zadzwonić do kogoś, kto zajmował się dziećmi w tarapatach.
Mój kciuk zawisł nad przyciskiem połączenia.
Ale ten owinięty taśmą nadgarstek nie dawał mi spokoju. To nie było coś, co widuje się u dzieciaków, które właśnie uciekły z domu. To było celowe. Ukryte.
Zerknąłem na nią. Między kęsami skubała taśmę, odrywając ją małymi paskami.
„Hej” – powiedziałem delikatnie. „Uważaj. Zranisz sobie skórę”.
Ona ciągle się obierała.
Błysk odbił się w świetle.
Zmarszczyłem brwi i pochyliłem się do przodu. Spod taśmy przebijało się coś jasnego – metalowa taśma. Odkleił się kolejny kawałek taśmy i pokój wypełnił się rozproszonym światłem.
Nie była tania. Nawet nie była umiarkowana. To była platynowa bransoletka wysadzana diamentami, biżuteria, jaką widywałam tylko na rozkładówkach w kolorowych magazynach o imprezach charytatywnych.
Nikt mieszkający w zaułku nie miał tego na sobie przez przypadek.
Moje serce przyspieszyło. „Kochanie… jak masz na imię?”
Spojrzała na mnie. Jej głos był ochrypły, jakby zapomniała, jak się nim posługiwać.
„Emma” – wyszeptała.
Emma. Imię wylądowało gdzieś, czego nie chciałam pamiętać. Nagłówek. Zdjęcie. Sprawa o zasięgu ogólnokrajowym, którą śledziłam jak wszyscy inni.
Drżącymi palcami otworzyłam przeglądarkę i wpisałam: zaginiona dziewczyna Emma, Lakeshore.
Pierwszym rezultatem było powiadomienie FBI.
EMMA HARTLEY, 7 LAT. CÓRKA DYREKTORA GENERALNEGO HARTLEY BIOPHARM. ZNIKNĘŁA 10 WRZEŚNIA.
Zdjęcie obok przedstawiało dziewczynę o bystrych oczach w granatowej sukience, z wyczesanymi włosami i szerokim uśmiechem. Czystą. Bezpieczną. Kochaną, przynajmniej na zdjęciach.
Mój wzrok przesunął się z ekranu na dziecko na kanapie. Pod brudem i zmęczeniem struktura kości była taka sama. Oczy były identyczne. W raporcie wspomniano o małym, półksiężycowatym znamieniu za prawym uchem.
„Emma?” zapytałem ostrożnie. „Czy mogę zobaczyć twoje ucho?”
Zamarła. Poruszyłem się powoli, odgarniając splątane włosy.
I oto był. Maleńki półksiężyc, niczym odcisk kciuka na księżycu.
Zimno rozlało mi się po piersi. To nie było po prostu zaginione dziecko. To było najbardziej znane zaginione dziecko w kraju. Za jej zaginięcie wyznaczono nagrodę w wysokości wielu milionów dolarów.
Telefon zawibrował mi w dłoni. Na górze ekranu pojawił się alert z wiadomościami.
RODZINA HARTLEYÓW OGŁASZA ZAKOŃCZENIE POSZUKIWAŃ EMMY HARTLEY, POWODUJĄC „BRAK OZNAK DALSZEGO ŻYCIA”.
Znacznik czasu: dziesięć minut temu.
Przeczytałem to dwa razy.
„Powiedzieli, że odeszłam” – wyszeptała nagle Emma. „Powiedzieli to w białym pokoju”.
Przełknęłam ślinę. „Kto to powiedział?”
Podniosła wzrok i po raz pierwszy zobaczyłem gniew zmieszany ze strachem.
„Mój ojciec” – powiedziała.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
