Po raz pierwszy spróbował odciągnąć torbę.

„Proszę, Logan” – powiedział drżącym głosem. „Nie dzisiaj”.

To wahanie wywołało we mnie coś nieprzyjemnego.

Poczułem się silny.

Potrząsnąłem torbą do góry nogami na oczach wszystkich.

Żadne jedzenie nie wypadło.

Po prostu twardy kawałek zwykłego chleba.

I złożona notatka.

Śmiech, który umarł mi w gardle

Głośno się zaśmiałem.

„Uważaj!” krzyknąłem. „Ten chleb może ci połamać zęby!”

Potem rozległo się kilka śmiechów, ale słabszych niż zwykle.

Coś było nie tak.

Podniosłem kartkę, spodziewając się kolejnego pretekstu do drwin. Rozłożyłem ją i przeczytałem na głos, przesadnie wyolbrzymiając każde słowo.

„Mój drogi synu,
**Wybacz mi. Dzisiaj nie mogłam znaleźć wystarczająco dużo masła ani sera. Opuściłam śniadanie, żebyś mógł zabrać ze sobą ten chleb. To wszystko, co mamy, dopóki nie dostanę wypłaty w piątek. Jedz go powoli, żeby starczył na dłużej. Ucz się pilnie. Jesteś moją dumą i nadzieją. Kocham Cię całym sercem.
—Mamo.”

Mój głos zanikł zanim doszedłem do końca.

Cisza spadła jak ciężar

Na placu zabaw zapadła cisza.

Nie niezręczna cisza.

Ciężka cisza.

Takie, w którym nikt nie oddycha.